Ja, daar ga ik. Ik spring met mijn hoofd vol shit het diepe in, geen studie is falen.

het falen is voorbei. ik ga weer aan de bak, op mijn eige houtje.

ik merk dat mijn brein gekrompen is. het duurde me eeuwen om de betekenis van verschillende worden te ontgoochelen. misschien is een thuis studie niet niks, of ben ik gewoon minder slim dan ik dacht.

ik oordeel snel, dat begin in ik de gaten tekrijgen, mijn eerste ongeplande studie midagje zit er op.

engels, dat was een eitje, maar de studie gids door spitten bracht me hoofdpijn.

Bluh. en dat word hem dus, 5 dagen per week. het liefste wil ik heel hard weg rennen,
maar accepteren dat ik nooit een diploma zal halen kan ik niet. dus moet ik door gaan..

ik wil ook goed zijn, en goed doen en trotse mensen, en ouders en vrienden. maar die heb ik niet.
het is gewoon moeilijk om mezelf teblijven motiveren, en de kracht om door teblijven gaan met dingen uit mezelf temoeten halen, ik gooi de strijd bijl gemakkelijk neer en eenmaal neer is hij soms tezwaar om weer oprapen.

ik moet mezelf bij elkaar vegen. Ik jank al als ik een dood vogeltje zie op straat.

ik ga verhuizen.

dat ook, en ik zou er helemaal blij van moeten worden wat ik ook wel ben, maar voel de stres oplaaien en het is pas over 2 weken, ik zou moeten inpakken maar weet niet waar ik moet beginnen, dus hoe de fuck ga ik dit allemaal goed voor elkaar krijgen, en halen zonder dat ik in elkaar ga storten.
ik ben een beetje bang.

hey meisjes, even een Logje met een kleine update.

het gaat momenteel goed met me,
ik heb een (vrijwilligers) baantje bij ADC.
en het is echt super.
ontzettend lieve mensen, en allemaal begaan met de allerzwakste ..
de dieren.
er word nog ontzettend veel getest op dieren,
zo heb ik afgelopenzondag actie gevoerd en handtekeningen verzameld tegen
het testen van zenuwgassen op cavia's voor defensie..

aan komende donderdag is er een baf acktie in maasticht..
hierover later meer,
Liefs!

De laaste tijd ben ik flink aan het dubben als het om studeren gaat.

Zoals jullie misschien allemaal wel weten ben ik de afgelopen maanden naar diverse intake gesprekken voor verschillende opleidingen geweest, Ik was er immers van overtuigd dat ik het allemaal wel aan kon, een nieuwe opleiding op het ROC. Niets bleek minder waar.
Bij beide gesprekken Verliet ik gebroken het gebouw, in tranen en al worden kotsend tegen Vriend Lief, Hopelozen pogingen om door te blijven gaan, mijn hoofd probleem; Streven naar perfecktie.

Ik ben in de war geweest en heb na gedacht waarom ik me nou precies zo slecht voelde, was ik soms tedom?

Alle mooie lieve en leuke meisjes volgen nu eenmaal een studie aan de uni en ik heb momenteel het niveau van een vmbo-kader passientje.

Na uren lange gesprekken en wat ge-google voel ik me inmiddels stukken beter, Het volgen van een vmbo 3 opleiding is immers niet de enige manier om ergens tekomen.

Kijk maar naar mijn vriendinnetje Sanne, dat net zoals ik alleen vmbo heefd gehaald en een prachtig mooi boek aan het schrijven is. Of naar Chantal die naast haar fulltime Therapie een curses doet voor ervarings descundige.

Nee, wij meisjes uit de psygyatrie hebben het niet makkelijk, we zijn stuk voor stuk te kort gedaan door het onderwijs systeem dat we momenteel hand haven.
de sfeer die ik proefde op het reinijsel college deed me denken aan roc tilburg.  top40 muziek uit de telefoontjes en kauwgomkauwende mocro's op het hekje voor de deur. ik geloof dat ik het had gekunt, als ik het uberhaupt gewild had. ik ben er inmiddels achter dat het belangrijkste gedeelte van sucessvol zijn nu eenmaal is dat je het echt moet willen, en ik weet zeker, ik wil nooit meer terug naar school.

 

deuren sluiten betekend uiteraard nieuwe deuren openen, en ik heb dan ook nieuwe plannen voor aan komend school jaar, ik ga aan een thuis studie beginnen. problem solved!

Heerlijk op mijn eigen tempo, en dus tecombineren met met therapie, geen last meer van betwetende docenten die zich boven je plaatsen en geen last meer van de Johny's and anita's van onze samenleving.

waarschijnlijk gaat het persoonlijk begeleider specefieke doelgroepen MBO-niveau 4 worden. Na 36 maanden heb ik een Erkend Papiertje en Kan ik werken in de geestelijke gezondheids zorg.
en pssst.. mischien ook al als ervarings deskundige.

Hallo lieve meiden.

 

Ik hoop dat alles goed met jullie gaat en kunnen genieten van de lente.

Ik lees jullie comentjes en vind jullie lief, ik heb de laatste tijd geen puf meer om iets terug te schrijven.

sorry daarvoor. er staat al dagen op mijn to-do lijst dat ik RMM eventjes moet updaten maar om een of andere reden voelen mijn spieren al slap als ik aan typen denk.

 

 

Meiden, ik ben toch wat meer beschadigt dan ik dacht.

ik volg sinds een tijdje DGT therapie voor mijn borderline en heb amper puf daarnaast dingen te onder nemen.

Ik ben uitgeput als in naar huis fiets op dinsdag middag, en dat terwijl mijn therapie maar 2 uurtjes in beslag neemt.

Ik leer vaardigheden. om anders tedenken en mijn emoties Tekunnen relativeren..

maar wat me stoort is dat de kern niet word aangepakt. eerst vaardig heden leren Voordat de beerput opengaat, anders kon ik welleens ernstig depresief worden of er weer stiekem tussen uit willen sneaken.

Begrijpelijk misschien, dat moeten we niet hebben.. Maar de stress die er voor zorgt dat ik nu thuis zit met een wa-jong uitkering, die komt door het trauma dat past over een jaar kan worden aangepakt.

Juist Trauma therapie.

ik ben nooit geslagen, heb geen ongeluk gehad, ben niet sexueel misbruikt. heb geen mensen dood zien gaan of heb geen vriendin verloren aan een ongeluk. waar de heck komt mijn trauma toch vandaan?

ik heb dagelijkse herbelevingen. "flashbacks"..

en het begint er sterk op telijken dat ik leid aan een posttraumatische stress-stoornis.

jahoor, doe daar ook maar een eetstoornis bij en het rijtje is compleet.

 

ik voel me deze week elendig, en moet continu aandachts consentratie oefeningen doen om mijn hoofd vande dissiosiatie te houden. Op therapie kleurde we vaak mandela's maar als ik Mijn schilderijen maak dan Komen al mijn emotie's vrij. en dat is te heftig. dus Blaas ik nu bellen en Draag ik aan mijn rubiks ding.
En blijf ik ademen en weet ik dat het ooit wel weer beter gaat..

maar ik blijf het moeilijk vinden de controle los te laten en aftewachten..
om niet teluisteren naar stem. en te zeggen, Fuck YOU stem! ik ga nu een Chocolade cake bakken of je het nu leuk vind of niet, en ik ga vandaag niet hardlopen wat daar heb ik geen zin in..

en ik hoef niet dwangmatig opzoek tegaan naar oplossingen om mijn leven te verbeteren, iederedag..
ik hoef alleen maar te ademen. vedder niets.

Liefs.

en als ik me beter voel ga ik jullie blogjes aandachtig lezen en uitgebreid reageren.